Kistje met wat je nodig hebt

Pa is weg en heeft dit kistje met ik weet niet wat voor mij achtergelaten. Het stond lange tijd als een boek op de boekenplank voor kookboeken, tussen ongebruikte gouden gidsen en andere onbelangrijke papieren, maar ik heb nooit iemand gebeld van wie ik het nummer niet kende, iets gekookt wat ik niet zelf kon uitvogelen, of mijn eigen leven moeten redden. Ik was acht toen ik voor het eerst ziek werd en Pa mij het kistje liet zien terwijl ik in het ziekenhuisbed lag, spelend met plastieken dinosaurussen op een landschap van door wel honderd andere kinderen gebruikte lakens. Ik was niet bang om te sterven, maar ik merkte dat mijn ouders radeloos waren. Hij heeft nooit gezegd wat erin zat. Wees verstandig met hoe je het gebruikt, jongen, zei hij. Dit kistje zal al je problemen oplossen, alleen wel maar één keer. Ik pakte mijn stekelige groene tank-achtige wezen met de wijd openstaande bek en de op een strijdknots met metalen punten lijkende staart. Pak aan, dodesaurus, zei ik tegen hem. Gedurende heel mijn roerige jeugd van verlies, beroving en pijn, van mijn ziekte, mijn ongeluk, de recuperatie van mijn longen, heb ik het kistje ongeopend gelaten. Toen mam stierf en ik een kleine amputatie moest doormaken, omwikkelde ik het kistje geheel met schilderstape in een poging de verleiding om te zien wat erin zat te verminderen. Het staat nu voor mij op de keukentafel, volledig verweesd, versleten, gescheurd, lichtelijk pathetisch. Ik drink wijn die smaakt alsof iemand hard zijn best heeft gedaan hem lekkerder te maken. Altijd heb ik gedacht dat er wel iets ergers zou gebeuren waarbij een beetje magie wenselijk zou zijn, en nu het ergste mij overkomt, weet ik dat ik ook hier doorheen kom zonder het kistje te openen. En trouwens, ik weet wel wat erin zit. Ik geef hem waarschijnlijk door aan mijn dochter als ze hem ooit nodig mocht hebben, net zoals mijn oma hem doorgaf aan Pa.

© Dennis Keizer 2011

← Previous post

Next post →

5 Comments

  1. Heel mooi ontroerend verhaal.
    Een beetje magie heeft je vader niet in dat prachtige kistje gestopt.
    het is ontsnapt en zal je omhullen, niet wanneer jij bepaalt wanneer je het nodig hebt, maar wanneer het lot het uitmaakt dat je het nodig hebt.
    Moge de magie je koesteren.
    .

    • En de arme jongen koestert de magie misschien ook een beetje door het kistje niet te openen, en zelfs niet even te gluren! En nu vraag ik mij af of ik het kistje ongeopend zou laten, of dat ik verslaafd zou kunnen raken aan alleen de verleiding. Jij?
      Bedankt voor je reactie Jezzebel!

  2. Ik kan dat, verslaafd raken aan de verleiding alleen.
    Volgens mij heb ik er zelfs aanleg voor 😉

  3. Jouw proza doet je lezen en herlezen. Het heeft zo´n speciale sfeer, met maffe zinnnen als ´ Ik drink wijn dat smaakt alsof iemand hard zijn best heeft gedaan hem lekkerder te maken´ (tegelijkertijd zie ik een fout: ‘die’ of een missende komma’)
    Zag ook je mooie foto’s. Heb hetzelfde powershotje

    • Eric, je complimenten zijn de finishing touch van mijn dag, in de verschijning van een fikse glimlach op mijn gezicht. Het doet mij deugd dat je niet afhaakt na één keer lezen.
      Die teleurstelling in de wijn, haha, is maar goed dat hij het kistje dan heeft om hem ook daar doorheen te slepen 😉 .
      Je hebt ook een Powershot? Goede keus, veel creatieve vrijheid geeft het apparaatje, door de toegankelijke instelmogelijkheden.

      p.s. En het over het hoofd geziene foutje heb ik verbeterd, good catch!

Leave a Reply