Zouden ze een minder praktisch stel geweest zijn, dan hadden mijn ouders wellicht per ongeluk kinderen gekregen. In plaats daarvan, op een avond, voordat ik werd geboren, aan een wankele tafel in de ontbijthoek, tekende Pa een lijn op een vel van geel papier om de voor-  en nadelen uiteen te zetten voor het hebben van kinderen, vervolgens op een tweede vel papier voor geen kinderen. Mam roerde de ijsklontjes door de cola-light met haar pink, openlijk meedenkend, en opperde suggesties voor Pa om te classificeren en te noteren. Met de lippen op elkaar, starend naar zijn keurige kolommen verbaasde hij zich over de verscheidenheid van inbreng van zijn vrouw, en voegde vervolgens heel vindingrijk moederlijkheid toe aan de lijst. Een gebruikelijke fout is het nalaten van een tweede vel papier, denkende dat deze overbodig zal zijn. Aan een nieuweling die deze fout maakt aan dezelfde tafel, in mijn spaceshuttle pyjama, met een lijst van weinig betekenis, legde Pa geduldig uit dat er geen tegenstelling is voor chocolade ijs, alleen alternatieven: andere smaken, verschillende toetjes, geheel ander eten, helemaal geen eten, of kauwgom, om maar een paar te noemen. Het tegenovergestelde van een rijkelijk tevreden man kan een rijkelijk tevreden vrouw zijn, of een armzalige trut. Welnu, het eten van een broodje met de niet-voorkeurs hand laat de schrijfhand vrij, dus toen zij besloten om hun geloften te vernieuwen, at ik mijn tosti terwijl ik voor Pa een lijst samenstelde voor bij elkaar blijven en één voor uit elkaar gaan. Hij nam mij dit niet in dank af en ging zitten om de lijst te bewerken. Pa’s tegenargument voor “een frisse start” overtuigde mij dat ik hem nooit heb gekend, of dat het bij deze lijsten niet gaat om het in balans houden van waarheid met waarheid. Sinds ik wist waar ze lagen, in tijden van onzekerheid, koesterde ik deze gele vellen, totdat ik mijn Pa “permanente wapenstilstand” van één zijde naar een ander vel zag verplaatsen.

© Dennis Keizer 2009