Willen weten

We begonnen met het uitwisselen van “duim-omhoog” gebaren, niet omdat deze onze gevoelens volledig omvatten maar omdat we pijlsnel ter aarde stortten en we een stenografisch gebaar nodig hadden voor Ja, we zullen leven; is dit niet opwindend? Ik kan je zeggen, het was prachtig, onze eenparigheid in dat moment, als een perfecte kanteloep voor een liefhebber van kanteloep die té vaak is teleurgesteld en het vertrouwen in kanteloep bijna heeft opgegeven. En niet alleen de smaak maar ook perfect van kleur, het vlees mild, zoet als een kus, gekoeld maar niet koud. We hadden beide parachutes, niet dat ik een expert ben, maar met die van haar leek wat mis. Dus, hoe communiceer ik hierover met haar? Terwijl ik niet zeker wist of haar chute een defect zou vertonen, uitsluiten kon ik het niet. Welke draaihoek van de duim maakt dat kenbaar? Terwijl ik worstelde met handgebaren, was de handgreep van haar trekkoord onbewogen eloquent. Ik wilde haar geen bevreesd gevoel geven of haar aan het koord laten trekken, dus begon ik te zwemmen in de lucht. Vooroverliggend richting aarde met mijn armen voor mij uitgestrekt en knokkels elkaar rakend in de eerste positie borstslag, boog ik lichtelijk mijn vingers om mijn lichaam in haar richting te manoeuvreren en haar hand steun te bieden. Zij maakte zichzelf kleiner en verenigde zich met mij op mijn hoogte en keek mij in de ogen (en keek mij in de ogen!) en was geduldig. In tegenstelling tot de zwaartekracht. Ik had nog tijd voor één enkel gebaar, een dat op aarde betekent Kom hier, maar in ons geval betekent, geef mij jouw hand en leef om het na te vertellen! Ik weet niet hoeveel ze ervan begreep, maar ze gaf mij haar hand en liet mij haar omstrengelen terwijl we hangend aan mijn ene chute terug naar aarde zeilden, en of die van haar open zou zijn gegaan is voor mij evenmin belangrijk als al het andere.

© Dennis Keizer 2009

← Previous post

Next post →

2 Comments

  1. Heu Dennis!
    Mooi dat het verhaaltje op de site staat, was benieuwd hoe het verder ging.

  2. Liefdevol… gelukkig loopt het allemaal goed af, want door zijn eventuele onnodige bezorgdheid heeft hij haar misschien meer in gevaar gebracht dan wanneer ze haar chute gewoon geprobeerd had.
    Maar dankzij zijn daadkrachtig handelen hebben ze beiden wel een hoogtepuntje van liefde bereikt.
    Erg mooi geschreven weer. Het mooie van jouw stukken is, dat wanneer je ze vaker leest, je er steeds weer wat meer uit kan halen en er verschillende betekenissen in kan terugvinden. Het laat veel aan de verbeelding van de lezer over en dat is erg knap.

    Liefs, Kim

Leave a Reply