Genoeg asperges

Het voelt alsof ik je gisteren heb ontmoet echter er zijn al dertig jaar verstreken en op mijn leeftijd wil dat zeggen dat ik morgen dood ben, of met geluk overmorgen. Dus wat zullen we doen deze blauwe avond doortreept met grijs? Als ik een laatste avondmaal voor je kook, wil ik zeker weten dat je ervan geniet. Was je maar niet zo gecompliceerd! Je houdt van het eenvoudige genot van iets eenvoudigs, eenvoudig gedaan, ik weet het: een vis intact, van zijn organen en graat ontdaan, bestreken met boter en verwarmd tot vreugde. Dat gezegd hebbende, je houdt ook van een stuk vlees dat je mond vult met bloed en smaakt als iets dat rent voor zijn leven. Zal ik beginnen met wat eensgezind met jou is, of zal ik opnieuw proberen je geschil met asperges te laten uitvechten? Ik denk dat ik het antwoord wel weet. Laten we niet ruziën met het avondmaal. Er is een tijd, of beter een leeftijd, om gevechten met aperitieven te kiezen en oorlog te voeren met desserts, maar die leeftijd ligt al ver achter ons en we hebben vrede gevonden met maaltijden. Laten we nu eens iets nieuws proberen en als we het niet meteen lusten, bewaren we het voor de kinderen. Ik heb iets achterna gejaagd in de tuin wat je misschien wel lust, al gravend zat het onder onze veranda, één dag verwijderd van een bezoekje aan ons leven; Ik denk dat het fraai zal braden. Ik heb het gecombineerd met het fruit dat ik vanachter je kast heb gefoerageerd en dat bijna in siroop was veranderd. Voordat ik klaar ben met koken, duikt er vast nog iets op, weet ik zeker. Elke kamer kan geoogst worden. We hoeven zelden boodschappen te doen, nu het seizoen is aangebroken voor alles wat we geplant hebben. De tafel is gedekt. De kaarsen flonkeren als iets nieuws. Ik sta achter je stoel in een bebloed schort klaar om je aan te schuiven.

© Dennis Keizer 2008

← Previous post

Next post →

1 Comment

  1. Jouw woorden hebben mij een mooi beeld laten zien. Ik werd daar blij van.

Leave a Reply