Wat mij betreft, gaat geen één docent de klas in zonder verborgen wapens. Ik in ieder geval niet. Krijt is een kogel in de juiste handen. Studenten hebben geen idee wat mijn intentie is, of ik ze wiskunde bijbreng, of hoe te leven. Ze krijgen geen van beide thuis. Waar de gemeente het mis heeft is mij te verplichten om mijn revolver te verbergen: Ze laten mij het dragen om de studenten meer veiligheid te bieden; het beleid is duidelijk; dus wordt het er niet veiliger op wanneer de kinderen weten dat ik er één draag? Het geeft mij een veiliger gevoel. Hoe dan ook, het is niet dat ik deze bobbel voor lang verborgen kan houden. De kinderen waar ik mij om bekommer kunnen de olie van de cilinders ruiken, net als ik die van hen ruik de dag dat ze te slim voor mij denken te zijn. De training was een lachertje. Alsof ik niet mijn verantwoordelijkheid reeds ken, ik zou in de eerste plaats al geen vergunning willen hebben. Wat ik doe is hem tonen, om ze te laten weten dat er een gedienstige bereidheid is om bij wat ze ook mee de klas in mogen brengen, de situatie in balans te houden. Aan uw enkel vandaag, meneer? Vragen ze mij. Onder uw arm? Op uw heup? Ze krijgen het antwoord niet tot ze dit lesuur op academisch niveau volbrengen. Ik kan je zeggen dat de kinderen die we het afgelopen jaar verloren, slachtoffers waren van academisch falen. De schutters zagen het overhalen van de trekker als enige manier om autoriteit uit te dagen. Allicht kwamen ze uit gebroken gezinnen. Welk gezin is niet gebroken? Wij docenten hebben de taak een generatie op te voeden die niets is bijgebracht, maar alleen in de verkoop wordt gezet. Van mij krijgen ze nuance. Van mij leren ze dat autoriteit een kwestie is van onderhandelen. We stellen het niet alleen ter discussie, we betwisten het bestaansrecht ervan tot het zichzelf bewijst. En extra punten voor degene die het voor elkaar krijgt om de school te betreden met smokkelwaar.

© Dennis Keizer 2008