De tweede getuige

Ze is een schitterende bruid. Ik weet niet hoe deze dag in verhouding staat tot haar droom van de perfecte trouwdag, als ze die ooit had, maar haar gezicht straalt van gelukzaligheid. Al sinds de ochtend zie ik haar leiding geven aan het evenement als de drager van de dag. Ik zag hoe ze het nieuws van de omgevallen taart accepteerde zonder haar gezicht te vertrekken. Heeft het een goede kant? Vroeg ze de fotograaf. Ik wilde mijn aanzoek doen. Haar een leven lang kennen heeft mij niet kunnen voorbereiden om op haar trouwdag zo dicht bij haar te staan, niet naast haar, niet plechtig verbonden aan haar, maar naast een ander die dat wel is. Wanneer veranderde zij in dit mirakel, dat bij het altaar, op dit uur, voor dit rommelig bij elkaar geraapte gezelschap van familie en vrienden, ons allen er goed uit laat zien? De ring in mijn gehuurde broekzak blijft zijn weg naar mijn vinger vinden. Je wilt weten hoe zij eruit ziet en ik zou willen dat ik het je kon vertellen. Ik zie alleen de bruidsjurk bij wijze van de vorm die zij eraan geeft, dus bijvoorbeeld mijn verslag over haar halslijn is dat ik er mijn vakantiekamp zou opzetten als zij het zou toelaten. Haar billen zitten zo trots overeind. Ik ben onbehouwen, ok, misschien loop ik daarom wel één stap achter en één naar rechts, vanaf hier kijkend langs de bruidegom om haar omlijst te zien door champagnekleurige bruidsmeisjes. Ik hield mij al die tijd in en nu is het misschien te laat om een stap te zetten. Hoe zal ze reageren, vraag ik mij af,  dit stralende wezen wiens intelligentie en sierlijkheid haar recht geeft op alles, maar wie evenwel dankbaar is, dit meisje bij wie het nooit opkomt om niet dankbaar te zijn. Hoe zal ze reageren als ik langs de bruidegom stap zodra ze om de ring vragen en deze zelf om haar vinger plaats?

© Dennis Keizer 2008

← Previous post

Next post →

1 Comment

  1. Ontroerend.. ben heel benieuwd hoe het afloopt, jij?

Leave a Reply